hypericum

Nowa włóczka przyszła.

2010-04-27T04:40:00.001-07:00

Kilka dni temu dostałam paczkę z nową włóczką. Paczka z Polski. Włóczka, ręcznie farbowana, z Chile.

Jestem nią zachwycona i chciałabym z niej zrobić coś naprawdę ładnego i wyjątkowego. Nawet zaczęłam, ale mi nie idzie. Mam dokładnie wymyśloną rzecz, którą chcę zrobić i jak widzę, że coś jest nie tak natychmiast ten kawałek pruję. Najgorzej to być taką wybredą. Mam tylko nadzieję, że jak już to zrobię, to sama padnę przed moim dziełem na kolana z zachytu.
Bardzo lubię takie włóczki, które mają w sobie COŚ. A to szlachetność, a to kolor, a to miejsce z którego pochodzą... To bardzo uruchamia moją wyobraźnię i już wiem, mimo że nową rzecz dopiero robię, będzie się nazywała "Poławiaczka wodorostów", czy coś w ten deseń. :)

Dziwne dni

2010-04-19T03:10:00.000-07:00

Ostatnio jest jakoś hałaśliwie.
Codzienność zawibrowała i pękła w najsłabszych miejscach. Dziwne, lecz z dawna oczekiwane niesnaski w pracy, drobne rysy i zmarszczki w domu, grzmoty i błyskawice na świecie. Wszysko jakieś gwałtowne, niespokojne, rozedrgane. Powietrze jest także jakieś dziwnie przygaszone.
Mój kolega z pracy, który żywo interesuje się astrologią, pewnie miałby coś do powiedzenia z sprawie wpływu gwiazd czy innych ciał niebieskich na nasze życie, ale go nie pytam, bo po pierwsze nie rozumiem tych astrologicznych określeń, a po drugie nie bardzo wierzę w to, że Mars czy Wenus w jakim specjalnym układzie mogły mieć wpływ na moją kłótnię z koleżanką z pracy w zeszłym tygodniu.
Może dlatego w moich hand made'owych dziełach zapanowały zgaszone kolory. Jeśli róż to pudrowy, jeśli szarość, to z perłowym połyskiem.

I koronki, koronki, koronki. Dziwnie często myślę o czasie fin de siècle. O wyblakłych pocztówkach, o kobietach z rozmarzonymi twarzmi patrzącymi poza kadr, o zasuszonych, kruszących się między stronami pamiętników kwiatach. W powietrzu czuję zapach starych perfum o wyraźnie orientalnej nucie.
Dziwny czas.

Ostatnio zainteresowałam się tworzeniem kwiatów. :)
To pewnie z powodu tęsknoty za żywymi. Tylko moje pozostają ciągle w zimowej kolorystyce.

A może to potrzeba "zasuszenia", utwalenia czegoś na dłuższy czas? Nie wiem. Dziwny czas to pokaże.

Mój Shire

2010-04-07T03:15:00.000-07:00

Już po świętach i wielkim obżarstwie. Na szczęście spędzałyśmy je z Niunią w J-ot i mogłyśmy między jednym jajkiem a drugim pochodzić po lesie. To wielka ulga i komfort zważywszy na to, że dzisiaj przyszłam do pracy w spódnicy, bo w spodniach było niewygodnie. A nie zdarzyło mi się to, znaczy paradowanie w spódnicy, od roku. Chyba zarządzę wiekie porządki w Shire i zacznę się odchudzać.
Las był magiczny i tuż przed wiosennym rozkwitem. Przyroda do tego stopnia postanowiła być sielankowa, że nawet przebiegło nam drogę stadko sarenek. Niestety zbyt szybko zniknęły między drzewami i nie dążyłam zrobić zdjęć.
Tę porę roku w lesie bardzo lubię, bo nie ma jeszcze aktywnych moich największych wrogów - PAJĄKÓW! Gdy wiem, że już działają, moje spacery po lesie ograniczają się do ściśle wyznaczonych ścieżek i to do ich środkowej części. Bo pająk może czaić się wszędzie!
A już z całą pewnością będą tutaj:

Ale żab się nie boję i uwielbiam te leśne jeziorka.

"A droga wiedzie w przód i w przód,
Choć się zaczęła tuż za progiem -
I w dal przede mną mknie na wschód,
A ja wciąż za nią – tak jak mogę...
Znużone stopy depczą szlak -
Aż w szerszą się rozpłynie drogę,
Gdzie strumień licznych dróg już wpadł...
A potem dokąd? – rzec nie mogę."

No czyż to nie piękne?

No i znowu.

2010-03-15T05:47:00.000-07:00

Wczoraj cały dzień padał znowu śnieg.
Ja już tego nie skomentuję, bo nie będę się powtarzać. Mam tylko pytanie. Czy tego nie można jakoś naprawić? Pogody, w sensie.
A taki obrazek zobaczyłam dzisiaj, gdy przyszłam do pracy:

Niby ładnie, ale... za biało. :( I nie... Nie mieszkam na Syberii.
Przed chwilą, w twórczym szale wraz z koleżanką ulepiłyśmy bałwana wysokości ok. 40 cm. To jest bałwan na miarę naszych możliwości i jesteśmy z niego dumne.

Przedwiośnie i ból głowy jakiś.

2010-03-12T03:43:00.000-08:00

No właśnie. Od początku tygodnia mam takie uczucie jakby coś uciskało mi głowę, a mózg miał za chwilę wyprysnąć mi przez uszy. A najgorsze jest to, że dzisiaj koleżanka, którą jakoś średnio lubię, powiedziała mi, że "my, kobiety w pewnym wieku, możemy się spodziewać, że pogoda będzie wpływać na nasze samopoczucie". Niestety, nie sposób się z nią nie zgodzić. Jest co prawda ode mnie starsza o dziesięć lat, ale nie zmienia to faktu, że obie jesteśmy w tej fazie spadkowej.
Na szczęście nie należę do tego grona kobiet, które by oderwać się od pracy lub powetować sobie bycie w owej fazie żyją życiem bohaterów "Na Wspólnej", "Samego życia" czy też innych Brzydul czy Majek. Zostało mi to oszczędzone. Nie wyobrażam sobie bym mogła podniecać się tandetnym aktorstwem, dennymi dialogami i ucukrowanymi postaciami lansowanymi w popularnych serialach.
Marudzę chyba. :)
Wiosna...

...trzeba schudnąć.
I nabrać kolorów. :)

Szlachetna włóczka - szlachetną rozrywką.

2010-03-02T02:07:00.000-08:00

Wczoraj przyszła do mnie paczka z włóczką.
Strasznie lubię takie zaplanowane niespodzianki. Niezaplanowane też lubię, ale podchodzę do nich z większą ostrożnością. Chyba jestem pod tym względem zdeterminowana moim znakiem zodiaku.
Co do włóczki to wybrałam szlachetne wełny, dwie z nich cienkie jak pajęczynka - alpaka i wełna z merynosów. Zaspokoiło to moje dwie perwersje: jakość i "cienkość".

Od razu zapragnęłam coś zacząć robić, ale wymagało to ode mnie wykazania się umiejętnością perswazji w sprawie dotyczącej pomocy w nawinięciu nici z motka na kłębek. Moje nieudane próby z nóżkami taboretu i mniej lub bardziej demonstracyjne okazywanie, że wyżej wymienione nie nadają się do tej skomplikowanej czynności, wzbudziły litość i radosną chęć niesienia pomocy.

Włóczka ma długość ok. 1700m i po jakimś czasie nastąpiło nieuchronne zmęczenie materiału.

Na szczęście sprawa została doprowadzona do końca i mam pierwszy motek.
Tak naprawdę, to nie musiałam prosić o pomoc. :) I za to właśnie jestem wdzięczna. Za zrozumienie i akceptację tego nicianego odlotu też.

Wyłączam zimę.

2010-02-23T01:19:00.000-08:00

Gdzie jest ten wyłącznik od zimy? Mam dość chłodu, mrozu, śniegu, błota itp. Nie widzę już w tym nic ładnego. Tym bardziej, że śnieg w mieście to obecnie tylko jakaś plugawa, brunatna skorupa zalegająca na chodnikach.
W niedzielę zobaczyłam pierwsze znaki świadczące o tym, że już chyba koniec tego dobrego i ma się ku wiośnie. A dzisiaj poczułam jak słońce grzeje mnie w plecy. Grzeje! To już chyba coś znaczy.

Wiosna także powoli zaczyna królować w moich pracach. Jakieś dziury i ażury, choć właściwie teraz robię krótkie ponczo z dość grubej włóczki. Mam ciągle wątpliwości, bo miałam już nic takiego zdecydowanie zimowego nie robić, ale robię. Fajna mięciutka włóczka, jakby sama się oplątywała na drutach. Tymczasem koronkowa robota:

A na koniec poranna impresja dotycząca moich podręcznych drutów do robótek (reszta jest schowana w szafie). Dziecko akurat wychodziło do szkoły, gdy słońce zaświeciło jakoś magicznie.

Ferie i furia

2010-02-15T05:04:00.000-08:00

Dziecko wyjechało na ferie i wzięłam się do pracy. Wiadomo... więcej czasu. :)
Za oknem zaspy, biel, biel, biel... Czasem jakieś błoto. Wszystko pięknie wygląda. Ja to nazywam widokiem "jak z ruskiej bajki".
Bardzo by mi odpowiadało gdybym nie musiała chodzić do pracy tylko mogła siedzieć w domu i robić swoje rzeczy.
Tak szczerze mówiąc praca nie tyle mnie ostatnio męczy, co doprowadza do furii. Wyciszam się tylko w domu. Może dlatego tyle tego ostatnio narobiłam.

I jeszcze więcej. :)

Tkanina z Bayeux

2010-01-07T03:26:00.000-08:00

Oglądałam niedawno "Anioły w Ameryce". Wspomniano tam Tkaninę z Bayeux i jakoś tak mi to utkwiło w pamięci, że postanowiłam na blogu utrwalić ten ślad. Tym bardziej, że jest to niezwykły przykład rękodzieła (haft na tkaninie o wymiarach: 70,34 x 0,5 metra).
Ciekawe czy dzisiaj ktoś chciałby utrwalić w ten sposób jakieś ważne wydażenie historyczne.
Ten filmik to oczywiście animacja. Impresja o zdobyciu Anglii przez Wilhelma Zdobywcę i bitwie pod Hastings na podstawie Tkaniny z Bayeux.

Lubię...

2009-12-28T03:31:00.001-08:00

Lubię coś robić i jednocześnie myśleć skojarzeniami. Wtedy wiem, że moja praca ma jakąś duszę. Staje się dla mnie nie tylko splątaną szydełkiem lub drutami nicią, jest też cząstką wspomnień.
Wyjaśniam o co chodzi.
Zdarza się, że pewnego dnia (rano, w południe lub wieczorem) przypomina mi się jakaś dawno przeczytana książka lub jakiś film i jest to tak silne wspomnienie, że natychmiast odnajduję nastrój jaki towarzyszył mi w czytaniu lub oglądaniu. Kupuję wtedy włóczkę i robię coś, a w głowie mam wspomnienia. W takich sytuacjach niemal od początku pracy mam już nazwę dla mojego kolejnego dzieła. Oczywiście jest to nazwa konkretnie związana z danym filmem lub konkretną książką.
Tak było w przypadku „Melanżu” i „Słodkiej Lili z Bourani”. Mitenki robiłam myśląc o „Diunie” – książce i filmie (ale tej starszej wersji z 1984 roku).

Natomiast mankieciki stworzyłam mając w głowie „Maga” Johna Fowles’a.
Tak najbardziej lubię pracować ponieważ wtedy wszystko jakby się samo robiło. Jak w Harrym Potterze – magiczne druty pani Weasley, które same robią sweterki. Ja tylko siedzę i wspominam przeczytaną kiedyś książkę.

Wędrowiec na krańcu świata

2009-11-03T03:39:00.000-08:00

Pamiętam tę rycinę z czasów dzieciństwa. Nie wiem z jakiej okazji z nią się zetknęłam, w jakiej książce zobaczyłam. Pamietam tylko ogromne wrażenie jakie na mnie wywała i to, że lubiłam się jej przyglądać. Kojarzy mi się zatem z dzieciństwem, czymś tajemniczym a jednocześnie bezpiecznym. Znalazłam ją pod nazwą "Flammarion" - nazwisko francuskiego astronoma, który zamieścił ją w swoim dziele oraz pod tytułami "Wędrowiec na krańcu świata" i "Universum". Autor ilustracji, z tego co zdołałam wyczytać, jest nieznany.

Małe kobietki tworzą.

2009-10-29T02:51:00.000-07:00

Moja córeczka została przez mnie zainspirowana i postanowiła wykonać własne mitenki. W tym celu "ozdobiła" swoje rękawiczki osiągając całkiem interesujący efekt. Oczywiście postanowiła się nimi pochwalić w szkole. Niestety, dziury okazały się nietrwałe, porozciągały się i podarły. Ale, niezrażona Niunia poprosiła mnie o zakupienie nowych rękawiczek i te nowe już zostały pocięte, tym razem z większą dozą rozsądku.
Każdy uczy się na błędach. Nawet Niunia.

A ja cały czas "mitenkuję". Uwielbiam cieniutkią włóczkę i cienkie druty. Zaszalałam i połączyłam dwie makabrycznie cienkie nici i powstała jedna cienka, utrzymująca się w normie. Fajnie wygląda ta bawełniana z lekkim połyskiem.

Pada...

2009-10-21T04:17:00.000-07:00

Pogoda jesienna. Siąpi. Jak ja to lubię! :)
Tak fajnie się wtedy siedzi i robi coś na szydełku czy drutach słuchając... na ten przykład "Potopu". Gdy Kmicic ratuje Sorokę przed wbiciem na pal, przechodzą mnie dreszcze.
Mam jakieś uczucie, że to co robię jest jakieś beznadziejne, brzydkie, że jedyną osobą, której się to podoba, jestem ja. Czyli, że wszystko w normie, bo całe życie tak mam. Nie powinnam się zatem niczym martwić. Ha, ha, ha...
Przed chwilą dostałam niespodziewanego, bardzo miłego maila z domu. Wzruszyłam się i chciałabym zapamiętać te chwilę. Tak na zaś.
Mam ostatnio sporo zamówień na mitenki i pojawił się problem. Nigdy nie potrafiłam określić wartości rzeczy, które robię i teraz owszem, chętnie podejmuję się wykonania, ale jak przychodzi do określenia ceny to się czuję tak głupio, że najchętnej oddałabym wszystko za darmo żeby mieć spokojne sumienie. A jak już wezmę jakaś kasę, to potem dwa dni chodzę struta, że wzięłam za dużo i że taka świnia ze mnie pazerna.
Ech... Czemu ja nie mogę być w interesach po prostu zimna jak sopel lodu?!

Bawełniane nici i strzelanina

2009-09-07T05:33:00.000-07:00

Wieczorami (lubię te wieczory) siedzę sobie z podwiniętymi nogami na łóżku i dłubię te moje dłubanki. Do uszu sączy mi się głos... W tej chwili słucham "Nocy i dni" w interpretacji Zofii Kucówny. Ktoś może powiedzieć: "Ale nudy!". Może i tak, ale jak to świetnie nastraja, uspokaja, koi wszystkie dzienne sprawy.
Od jakiegoś czasu jestem zdecydowanie fanką audiobooków. Zawsze lubiłam, gdy ktoś mi czytał, a gdy odkryłam audiobooki, poczułam jakbym odnalazła kawałek jakiegoś swojego, dawno zapomnianego świata.
Wieczorami nie tylko Kucówna mi szepcze do ucha. Dolatują mnie także dźwieki strzelaniny, jęki rannych, rozkazy. On siedzi i gra w kolejną wojenną grę. Gdy uda mu się jakoś spektakularnie "rozwalić" wroga, roznieść go na kawałki albo wyjątkowo dobrze poczyna sobie z czołgiem, woła mnie i muszę podziwiać jego militarne osiągnięcia.
Dziecko też jakieś ciche. Na razie nie ma zbyt wiele zrobienia po szkole. Dziecko zatem czyta. Czyta!!!
A ja dłubię już niemal jesiennie.

Czerwień i ciemna zieleń

2009-09-04T04:49:00.000-07:00

Jakoś tak z tymi kolorami kojarzą mi się ostatnie dni. Pewnie dla kontrastu robię ostatnio rzeczy w zupełnie innych kolorach.
Czekam z utęsknieniem na jesienne kolory i tę dziwną mgiełkę.
A tak poza tym to szlak mnie trafia, bo wreszcie i w Polsce moglibyśmy zarabiać jak ludzie, a nie tylko na pół miesiąca. Ciągłe martwienie się, że nie starcza do kolejnej wypłaty kompletnie wytrąca mnie równowagi i jest jak wieczny, bolesny wrzód w delikatnym i wrażliwym miejscu. I nikt mi nie powie, że pieniądze nie są ważne. Niech ci idealiści spróbują bez kasy przeżyć: jeść, pójść do kina, kupić książkę (te dwa ostatnie to już rozpusta!), ale choćby kupić sobie papier toaletowy czy bułkę. Kasa jest potrzebna i wkurza mnie to, że średnia krajowa wynosi o wiele więcej niż ja zarabiam. Bo to ja jestem średnia krajowa - tyle co ja i mniej zarabia większość ludzi w Polsce i większość ma tego dość, a ta średnia to śmiech na sali.
Dla pocieszenia wspomnienie wakacji, a przynajmniej jakoś tak mi się kojarzy.:

I nastał mglisty poranek

2009-08-28T04:03:00.000-07:00

Dzisiaj, po raz pierwszy, poczułam lekki powiew końca lata. Delikatna mgiełka unosiła się nad uliczkami, a okoliczne drzewa i krzaki pokryte były rosą. Spostrzegłam też, że owoce winobluszczu zaczynają dojrzewać, niedługo liście zrobią się purpurowe.

Powinnam jakieś rachunki życiowe zrobić. Nie z powodu końca lata, tylko dlatego, że miałam urodziny kilka dni temu. I to takie bardzo okrągłe. Jednak jakoś nie mam ochoty na żadne życiowe remanenty. Bo co one mogą dać? A jak się okaże, że po stronie minusów aż się roi? Nie. Lepiej dać z tym spokój i żyć tak żeby niczego nie żałować. O! Nie robię nigdy postanowień, nawet noworocznych, ale to chyba mogłabym spróbować jakoś zrealizować.

... i stare koronki

2009-08-14T01:43:00.000-07:00

Boże... Jak ja kocham bawełniane koronki, koraliki, tasiemki i cały ten kram. Nie wiem jak określić radość łączenia ze sobą tego wszystkiego. Czasami muszę się powstrzymywać, bo cały świat oplotłabym koronkami i szydełkowymi robótkami.
Zrobiłam kilka rzeczy... Trochę własny, trochę podpatrzony świat. Lubię wiedzieć, że umiem coś zrobić, może nie tak samo jak inni, bo tak się nie da. Nawet nie chodzi o to, żeby było podobnie. Czasami po prostu zaglądam do innego świata i staram się przenieść jakieś zachwyty, inspiracje, zapachy, kolory by wzbogacić mój świat, który niejednokrotnie wydaje mi się strasznie ubogi w piękno i spokój.

Jak jest coś nie tak

2009-08-12T04:33:00.001-07:00

Jak jest coś nie tak, to trzeba narysować kwiatki i słoneczko.

Urlop

2009-08-10T00:08:00.000-07:00

Pierwszy dzień w pracy po urlopie.
Strasznie lubię leniuchować, ale po tych trzech tygodniach zastanawiam się czy ja powinnam mieć urlop. Jakieś takie doły mnie dopadły i egzystencjalne srutututu.
Może dlatego, że nie miałam praktycznie dostępu do komutera? Lubię mieć absolutną swobodę w surfowaniu. Lubię pooglądać fajne strony, poczytać co ludzie piszą na blogach, odejść by zdrobić obiad, potem sobie znowu przysiąść na moment... A tu od rana do nocy maksymalne obłożenie kompa.
Jeden tydzień, nie wiem czy napisać, że zmarnowałam na robieniu kolczyków czy też, że wykorzystałam te kilka dni na ich zrobienie. Mogę się tylko pocieszać, że jeśli chodzi o decoupage, to czegoś absolutnie wstępnie się nauczyłam. Tych kolczyków narobiłam ponad dwadzieścia par. Po co? Nie mam pojęcia.
Mam za to nowe pomysły na nowe rzeczy. Nie wiem tylko kiedy się otrząsnę z urlopowego doła i zacznę je radośnie realizować.

Powsin

2009-06-12T00:09:00.000-07:00

Szczerze mówiąc do wczoraj nie wiedziałam nawet, gdzie jest Powsin. A już zupełnie nie miałam pojęcia, że tam jest jakiś ogród botaniczny. Ale taki stan utrzymał się, jak już nadmieniłam, do wczoraj.
Pogoda była rewelacyjna, choć chwilami może było za gorąco. Ogród we wczesnoletnim rozkwicie prezentował się wspaniale. Wszędzie masa kolorów, zapachów i brzęczenie ogłupiałych owadów. Pulsująca obfitość.

W ogrodowej szklarni zachwyciła mnie bugenwilla, którą widziałam tylko w jakiejś skarłowaciałej formie, jako roślinkę uprawianą w doniczkach. Czytałam wiele książek, w których opisywane były oplecione nią domy. Niestety, domy te były gdzieś w Grecji lub w podobnie ciepłych miejscach. W Polsce nie da się domu opleść bugenwillą.
Zachwycił mnie ananas, mandarynki wiszące na gałeziach (pewnie mandarynkowego drzewa), cytryny i niesamowite rzeźby indyjskich bogów, których mnóstwo urytych było w plątaninie roślin.

A oto zagadka dla mamy. Nie znam nazwy tej rośliny, poszukiwania tabliczki z nazwą zakończyły się fiaskiem. Krzak ma około 1 merta wysokości i jest oblepiony kiśćmi małych różowych kwiatków, które wyglądają jak odlane z wosku. Przepiękny.

Eko-torby albo siatki

2009-06-04T01:03:00.000-07:00

Właściwie jedna i druga nazwa nie bardzo mi się podoba choć idea eko-toreb jest jak najbardziej pozytywna.
Kiedyś nazywano taką torbę siatką. "Weź siatkę, kup mleko i bułki." - mówiła moja mama. Coś mi się także kołacze w pamięci, że moja babcia szyła takie siatki, które dzisiaj pewnie nazywałyby się eko-torbami. Babcine siatki szyte były chyba z bawełnianej tkaniny. Pamiętam wzorki w drobne kwiatuszki.
Dzisiejsze eko-torby szyte z jakiegoś okropnego plastikowego materiału lub grubego płótna, z brzydkimi nadrukami, sprzedawane w spożywczych są po prostu sztampowe i nijakie. Nie twierdzę, że dawniejsze siatki były ładne. Nawet nostalgia nie skłoni mnie do tego. Lecz teraz, gdy nie ma problemu z kupieniem ładnych tkanin, koronek, koralików, tasiemek nie ma chyba powodu by nosić zieloną, czerwoną lub żółtą eko-torbę z nadrukiem jakiejś firmy X, lub napisem "EKO-TORBA".
A tak nawiasem mówiąc, to taka eko-torba lub siatka nie jest może przedmiotem, nad którym trzeba się długo zastanawiać i deliberować. Ona ma po prostu być i spełniać swoją funkcję worka z paskami do trzymania. Z drugiej jednak strony... dlaczego nie? Dlaczego zamiast czegoś użytecznego ale brzydkiego, nie mieć czegoś unikatowego i tak samo funkcjonalnego? No właśnie.

Czapeczki

2009-06-02T03:43:00.000-07:00

Wczoraj odbyła się krótka sesja zdjęciowa dotycząca czapeczek. Zamawiający, który łaskawie zgodził się na upublicznienie swojego wizerunku życzył sobie, by czapeczki były utrzymane w stylu bliskowschodnim.
Na razie powstały cztery czapeczki ale czuję, że nie osiągnęłam optymalnego wyniku. Muszę rozejrzeć się za odpowiednim materiałem.
Te na zdjęciach są wykonane z cienkiego, miekkiego sztruksu. Zamawiający twierdzi, że są świetne i doskonale się je nosi. Za co jestem mu niezmiernie wdzięczna.

Kocurki

2009-05-18T01:19:00.000-07:00

Niedługo imieniny mojej Niuni kochanej.
Uszyłam jej trzy kocurki. Pomysł zaczerpnęłam z Internetu, ale wczoraj późnym wieczorem urodził się pomysł na własne, inne kocurki i pewnie niebawem powstaną.
Szycie kocurków to świetna zabawa. Gdy uszyłam pierwszego nie mogłam się oprzeć i stworzyłam jeszcze dwa. Są dość spore i bardzo mięciutkie. Mam nadzieję, że Niuni będą się podobały. Na razie nie mają imion, ale Niunia nie każe im chyba długo na nie czekać.

Chałtura

2009-05-12T02:03:00.000-07:00

Dostałam zlecenie na wykonanie toreb i zabawek do spektaklu nagrywanego przez Telewizję Polską. Nie wiem czy mogę wdawać się w szczegóły, bo nagrania trwają. Rzecz dotyczy małżeństwa polskich artystów.
Być może kiedyś, gdy będę miała pewność, że nie łamię jakichś tajemnic związanych z realizacją, rozpiszę się bardziej na ten temat.
Torby i zabawki miały być wykonane w ściśle określonych kolorach, stąd taka monotonia barwna. No i charakter, szczególnie toreb miał być utrzymany w konstruktywistycznym stylu. Poza tym, zgodnie z sugestią pani scenografki niektóre miały być trochę niedokończone. Cześć z nich ma naderwane kolorowe aplikacje, jedna dofastrygo- wane rączki.
No i oczywiście, jak to ja, nie jestem zadowolona z tego, co zrobiłam.

Absolutna niemoc

2009-05-11T02:03:00.000-07:00

Niemoc twórcza mnie ogarnęła.
Nie to żebym zupełnie nic nie zrobiła przez cały weekend, ale nie uszyłam żadnej torby. Wykroiłam sobie materiał, ale jakieś wątpliwości mnie ogarnęły, że to wszystko co robię jest nic nie warte. Ot, taki mały dołek.
Wstawiam zdjęcie dwóch broszek z filcu. Wydaje mi się, że takie abstrakcyjne koralikowe bałagany mają swój urok. Przynajmniej dla mnie, a to w końcu mój blog i moje dzieła.
Uszyłam czapeczkę męską, ale nie wiem czy obdarowany da się namówić na wstawienie zdjęcia.

Kolorowy bałagan

2009-05-06T01:17:00.000-07:00

Wczoraj jakoś para ze mnie zeszła. Po pracy eksperymentowałam z wybielaczami do tkanin i narobiłam masę próbek. Okazuje się, że czasami zwycięża Domestos, a czasami Ace, w zależności od rodzaju tkaniny. Potem zabrakło mi sił na zaczynanie nowej torby, tym bardziej, że jakoś nie miałam całkowicie określonej koncepcji tylko jakieś mgliste zarysy.
Głupio mi jednak było położyć się spać, tak nic nie zrobiwszy i powstały dwie broszki z filcu i koralików.
Jedna z broszek właśnie została adoptowana przez koleżankę.

Jaskiniowa i chlebak

2009-05-05T04:48:00.000-07:00

Dwie torby z tych wykonanych podczas długiego weekendu.
Tę pierwszą nazwano "jaskiniową". Pewnie ze względu na nieudolne próby wykonania kwiatkowej aplikacji. Ma to jednak jakiś, właśnie jaskiniowy, urok. Jest duża. Można nosić w niej teczki A3.
Druga, która bardzo mi się podoba, to taki trochę chlebaczek. No i miałam niezłą radochę tworząc tę kompozycję szmatkowo-koronkową. Spokojnie mieści format A4.
Szczerze mówiąc, mniejsze torebunie mnie nie interesują, jako szyjącej i jako użytkowniczki.

Długi weekend

2009-05-04T01:29:00.000-07:00

Miałam naprawdę szczery zamiar szyć tylko zabawki na chałturę. Szykowałam się na to psychicznie od początku zeszłego tygodnia: ostre postanowienia, strofowanie siebie w myślach, mobilizacja itd. W czwartek po pracy poleciałam do sklepu by kupić nieco materiałów na zabawki i niestety zobaczyłam też piękny aksamit w kwiatki. Kupiłam ot tak sobie na zaś, po chałturze. W piątek, podczas porannej kawy, rzucając nieśmiało okiem na ową tkaninę, wyobraziłam sobie torbę. Ogarnął mnie szał i niemal natychmiast chwyciłam za nożyczki. W sobotę zabrałam się za następną - zostało bowiem trochę tkaniny z poprzedniej. W niedzielę ruszyło mnie sumienie i uszyłam wreszcie: wilczka, kaczuszkę, kurkę i laleczkę (jakkolwiekby to głupio nie zabrzmiało). Po czym zabrałam się za kolejną torbę, ponieważ stwierdziłam, że godzina osiemnasta to jeszcze za wcześnie, by zamknąć warsztat.
Efekt: dwie torby uszyte w całości, trzecia zostanie skończona dzisiaj po pracy.

A oto jedna z toreb, które szyłam jakieś dwa tygodnie temu. Chyba powstała razem z tą zieloną. Jest dość spora, czego pewnie nie widać. A3 spokojnie w nią wejdzie.

Kwiaty

2009-04-29T04:46:00.000-07:00

Moja mama ma rękę do kwiatów. Takich żywych. Od wiosny do lata jej działka wygląda jak rajski ogród. Pamiętam jeden rok, gdy mama miała fioła na punkcie irysów. To było coś niesamowitego. Nie miałam pojęcia, że irysy mogą występować w tylu odmianach i kolorach. Wyglądało to tak, jakby jakieś egzotyczne motyle postanowiły na całe lato zamieszkać na tym skrawku ziemi.
Parę dni temu zrobiłam kilka kwiatów-broszek z organzy i koralików. Świetna zabawa tylko, że teraz poszukuję zapięć broszkowych, bo te broszki zapinane są na małe, czarne agrafki.

Powracam

2009-04-28T04:55:00.000-07:00

Może teraz będę pilniejsza. Tym bardziej, że mam ostatnio straszne parcie na szycie różnych różności. Przede wszystkim toreb. I oto jest jedna z tych, które są wytworem obecnego natchnienia.
Torbę uszyłam z pozostałości po dwóch spódnicach. Właściwie jedynym kupionym specjalnie do niej elementem jest guzik. Kółeczka dostałam od znajomego, który znalazł w swoich domowych rupieciach zapasowe kółka do karniszy i ofiarował mi je.
Mam pomysł na kolejną torbę, ale dzisiaj już chyba nic z tego. Muszę szyć torby-rekwizyty do filmu, który dopiero powstaje.

A to pozostałość po kolekcji, która rozeszła się wśród rodziny. Ta jedna mi pozostała i służy na co dzień jako torba na zakupy. Jest moja towarzyszką w drodze do pracy i do domu po ciężko przepracowanym dniu.
Na przykład dzisiaj od rana intensywnie myślałam nad powrotem na bloga. Tak się szczęśliwie złożyło, że mam przy sobie aparat. Zrobiłam zdjęcia torbom i popracowałam na tłami zdjęć. Teraz cały czas zastanawiam się nad wyglądem samego bloga i pewnie zaraz coś zmienię. Do końca pracy zostało jeszcze troche czasu. Zdążę.

Pierwsze dzieło

2008-11-05T05:18:00.000-08:00

Pierwsze na tym blogu, lecz nie pierwsze w życiu.
Jakiś czas temu zaczęłam szyć torby na zakupy. Uszyłam ich kilka lecz jakoś wszystkie już się "rozeszły" po świecie. Została mi ta jedna, którą traktuję jako swoją, osobistą.
Torbę tę uszyłam z czarnego sztruksu. Posiada podszewkę również ze sztruksu w kolorach zielonkawo-beżowych. Na przodzie naszyłam prostokąt, który jest kombinacją kawałeczków kolorowych szmatek i bawełnianych koronek.

Filiżanka herbaty

2008-11-05T03:46:00.001-08:00

W jesienny wieczór, gdy słońca nie ma nie tylko na niebie, ale i w sercu dobrze wiedzieć, że można poratować duszę herbatą z dziurawca. Okazuje się, że niepozorna, niezbyt ładna roślina z żółtymi kwiatkami, zaklina w sobie światło.
Zawsze miałam poczucie, że aby tworzyć coś pięknego należy mieć czyste serce. Gdy otacza mnie smutek, gdy nie mogę się wyrwać z poczucia bezruchu i wszechogarniającej szarości, nie umiem tworzyć. Dlatego chciałabym aby ten blog, był dla mnie i dla wszystkich, którzy na niego zajrzą, jak filiżanka herbaty z dziurawca.
Kiedy odkryłam antydepresyjne działanie dziurawca, a było to kilka lat temu, poprosiłam moją babcię, która po przejściu na emeryturę zaczęła intensywnie zajmować się zbieraniem ziół, aby zebrała mi trochę tej roślinki. Babcia stanęła na wysokości zadania i po jakimś czasie dostałam od niej ogromny wór suszu. Nie wykorzystałam wszystkiego. Prawdopodobnie część z zebranych przez nią ziół została wyrzucona, ale do dziś mam zwyczaj pijania herbaty z dziurawca jesienią i zimą. Ma niezbyt przyjemny smak, ale rekompensuje to pięknym kolorem.

A oto piękna rycina przedstawiająca dziurawca we wszystkich odsłonach: